Η χαρισάμενη εποχή

Η χαρισάμενη εποχή είναι το πρώτο βιβλίο από το μυθιστόρημα οι Πανθέοι του Τάσου Αθανασιάδη. Ένας από τους λόγους που με έκαναν να το αγοράσω είναι οτι θυμήθηκα το σίριαλ οι Πανθέοι που παιζόταν στην τηλεόραση την δεκαετία του '70. Ήταν πολύ δημοφιλής εκπομπή και την έβλεπα, αλλά επειδή ήμουν μικρός δεν θυμάμαι καθόλου την υπόθεση. Η μόνη σκηνή που θυμάμαι είναι όταν κυρήχτηκε ο πόλεμος και μπαίνει ένας μέσα σε ένα δωμάτιο και λέει οτι άρχισε ο πόλεμος ενώ από τα παράθυρα ακουγόταν οι σειρήνες.

Είμαι σε δίλημμα αν θα πρέπει να διαβάσω την συνέχεια, τη Μάρμω Πανθέου και την Κερκόπορτα. Το βιβλίο έχει το μεγάλο ελλάτωμα οτι αν και έναι γραμμένο με ποιητική διάθεση, ποίηση στις σελίδες του δεν υπάρχει. Οι μεταφορές, οι συμβολισμοί, οι εικόνες, είναι όλα εκεί, αλλά όπως τόσο πολύ συχνά συμβαίνει, δεν λειτουργούν. Ειδικά αν συγκρίνεις τους Πανθέους με τις ακυβέρνητες πολιτείες του Τσίρκα που αναφέρονται στην ίδια περίπου εποχή και ξεχειλίζουν από ποίηση, τότε το έλλειμμα ποίησης των Πανθέων γίνεται φανερό.

Από την άλλη πλευρά, οι χαρακτήρες του βιβλίου, αντικατοπτρίζοντας πιστεύω κάποιο βάθος του συγγραφέα σαν διανοούμενου, είναι σύνθετοι και θέλω να δω πως εξελίσσονται. Επιπλέον, το βιβλίο έχει ενδιαφέρον και αξία σαν ιστορική καταγραφή της εποχής του. Σ' αυτό το επίπεδο, εκείνο που με ξάφνιασε είναι ο μοντερνισμός της Αθήνας του 1939. Οι ήρωες του βιβλίου οδηγούν ΙΧ, ταξιδεύουν με αεροπλάνο, τα σπίτια τους έχουν ασανσέρ, πίνουν ουίσκυ, ακούνε κουβανέζικη μουσική, πάνε σε φιλανθωπικές εκδηλώσεις για τους σεισμοπαθείς της Τουρκίας, έχουν μετοχές της Εθνικής και παίζουν στο χρηματιστήριο. Δηλαδή η ζωή της αστικής τάξης τότε μοιάζει σε πολλά με τη ζωή της μεσαίας τάξης σήμερα. Αλλά και πάλι σε σύγκριση με τον κοσμοπολιτισμό των ακυβέρνητων πολιτειών, η ατμόσφαιρα μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν επαρχιακή.

Σχέδια για το 2008

Ένα πρώτο σχέδιο για το 2008 είναι να πάω στο γήπεδο να δω τη Sunderland. Χρόνια τώρα θέλω να πάω να δω αγγλικό ποδόσφαιρο αλλά συνέχεια το αναβάλλω. Το μόνο που πρέπει να προσέξω είναι να πάω αυτή τη σεζόν γιατί η Sunderland κινδυνεύει να πέσει. Μπορώ βέβαια να πάω να την δω και στην Β' Εθνική, αλλά δεν θα είναι το ίδιο.

Το δεύτερο σχέδιο είναι να πάω σε ένα εστιατόριο με ένα αστέρι Michelin. Ο τελικός στόχος είναι κάποτε να πάω σε εστιατόριο με τρία αστέρια Michelin, φέτος με μια έννοια θα προετοιμάσω το έδαφος γιατί δεν μπορεί να πας κατευθείαν σε τρία αστέρια. Θα είναι σαν να μην έχεις ταξιδέψει ποτέ έξω από την Ελλάδα και ξαφνικά πας μια πολυήμερη στην Καραϊβική. Δεν θα μπορέσεις να εκτιμήσεις την εμπειρία.

Ένα τρίτο πράγμα που για πολλά χρόνια τώρα θέλω να κάνω, είναι να δω ένα ματς snooker στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Sheffield. Αλλά αυτό το αφήνω για το 2009.

Θα ήθελα και να αρχίσω να πηγαίνω γυμναστήριο, να μάθω καμιά ξένη γλώσσα και κανένα μουσικό όργανο που από παιδί ήθέλα να παίζω, και ίσως να ξεκινήσω να γράφω ένα μυθιστόρημα, αλλά δεν το βλέπω να κάνω τέτοια πράγματα.

01:26:54

Είναι δύσκολο να κάνεις κριτική στo 01:26:54. Όπως λέει και η ίδια η ταινία, πως μπορείς να ξεχωρίσεις την τέχνη από την πολιτική;

Ο αρχικός προϋπολογισμός του 01:26:54 ήταν 6500 ευρώ, και τα γυρίσματα έγιναν μέσα σε μια εβδομάδα, για να μειωθεί φαντάζομαι το κόστος ενοικίασης του εξοπλισμού. Παρόλα αυτά, ο πρώτος στόχος των παραγωγών, δηλαδή η “δημιουργία ενός κατά το δυνατόν αισθητικά άρτιου έργου, που εκτός των άλλων θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι είναι δυνατή μια τέτοια παραγωγή έξω από τα εργαστήρια του Θεάματος”, επιτεύχθηκε απόλυτα, ότι κι αν εννοούν με αυτά τα εργαστήρια του Θεάματος.

Η έλλειψη χρημάτων και η στενότητα χρόνου αντισταθμίστηκαν με το παραπάνω από την εθελοντική δουλιά, το μεράκι και τις τεχνικές γνώσεις των συντελεστών. Οι τεχνικές γνώσεις, ή καλύτερα ο τρόπος που χρησιμποποιήθηκαν για να καλύψουν προβλήματα με τη σκηνοθεσία, το σενάριο, τις ηθοποιίες και τα σκηνικά, ήταν πιστεύω η μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας. Ειδικά οι γρήγορες αλλαγές γωνίας και άλλα κόλπα με την κάμερα που συναντάς σε ένα βιντεοκλίπ. Η αλήθεια είναι οτι χωρίς αυτά το αποτέλεσμα θα ήταν πιο φτωχό και άτεχνο. Από την άλλη, σε ένα εγχείρημα σαν κι αυτό περιμένεις μεγαλύτερη αμεσότητα και απλότητα στην προσέγγιση των προβλημάτων. Όσο μπορούσαν θα έπρεπε να δουλέψουν πάνω στα προβλήματα με τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τους ηθοποιούς, παρά να βασίζονται στη τεχνική για να τα καλύψουν.

Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Υφανέτ, και σίγουρα πολλοί από τους συντελεστές θα έχουν σχέση με την κατάληψη που έχει γίνει μια από τις κύριες εστίες δημιουργικότητας στη Θεσσαλονίκη. Θα είναι πολύ κρίμα να κλείσει η κατάληψη και να γίνει ο χώρος μουσείο.

Την ταινία την κατέβασα σε torrent από την ιστοσελίδα black-tracker

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=170
http://www.black-tracker.gr/faq.php

Μέχρι τώρα δεν είχα BitTorrent client στον υπολογιστή μου και για να την κατεβάσω έβαλα τον μTorrent, έναν από τους δυο BitTorrent clients που προτείνει ο black-tracker. Είναι ένα πολύ μικρό πρόγραμμα και δεν πήρε ούτε δυο λεπτά για να το κατεβάσω και να το εγκαταστήσω. Αλλά μετά για να καταβάσω την ταινία πήρε σχεδόν μια μέρα γιατί το αρχείο ήταν 2.3G, αρκετά μεγάλο για μια ταινία 25 λεπτών. Αλλά είναι ποιότητα DVD και έχει και διάφορα extra όπως σκηνές από τα γυρίσματα. Επειδή δεν πρόσεξα την διάρκεια της ταινίας στο black-tracker, πριν την δω νόμιζα οτι ήταν μεγάλου μήκους.

Η ιστοσελίδα της ταινίας

http://disobey.net/01.26.54/
http://www.disobey.net/01.26.54/index2.html

Το trailer στο Youtube

Local

Το local της καινούριας γειτονιάς είναι μια τυπική παραδοσιακή pub με χαμηλά ταβάνια, μικρά παράθυρα, και βαριά διακόσμηση. Αυτά τα κτίρια είναι σαν να σχεδιάστηκαν για να κρατάνε τον έξω κόσμο σε απόσταση. Ειδικά Σάββατο ή Παρασκευή βράδυ, μπορεί και να αρχίσεις να νιώθεις οτι ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε. Κι αν έχει κάποια παρουσία αυτή είναι χρονική, δεν είναι κάτι που βρίσκεται πέρα από τους τοίχους, αλλά κάτι που ξέρεις οτι θα έρθει σε μια δυο ώρες όταν η pub κλείσει.

Οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί, ειδικά αργά το βράδυ όταν έχουν πιει μερικά ποτήρια. Εκεί που κάθεσαι πάντα θα έρθει κάποιος να σου μιλήσει. Ένας καλός άνθρωπος που γνωρίσαμε είναι ο Jimmy, που είναι 83 χρονών και παίζει πολύ καλό μπιλιάρδο για την ηλικία του. Μας είπε οτι ήταν στα εγκαίνια της pub, την δεκαετία του 50, αλλά δεν έρχεται συχνά γιατί το στέκι του είναι το Working Men's Club. Μια μέρα που είχε κερδίσει στο Bingo γύρω στις 50 λίρες επέμενε να μας κεράσει. Μετά τον κέρασα και εγώ, και μετά επέμενε να ξανακεράσει αλλά του είπα άσε καλύτερα μια άλλη φορά.

Κάθε Σάββατο έχει karaoke. Υπάρχουν δυο τρεις κοπέλες με ωραία φωνή που λένε πολλά τραγούδια η καθεμία και φαίνεται να το ευχαριστιούνται που γίνονται το κέντρο της βραδιάς. Ίσως μια μέρα σηκωθώ να τραγουδήσω, αλλά για την ώρα αυτό είναι μακρινό σχέδιο.

Μέχρι στιγμής, τις λίγες φορές που έχω πάει εκεί, δεν έχω δει καυγά, ίσως επειδή όλοι φαίνεται να γνωρίζονται με όλους. Το θεωρώ καλό σημάδι γιατί η γειτονιά είναι λαική και συχνάζουν λαικοί άνθρωποι, και ειδικά στην Αγγλία οι καυγάδες σε τέτοια μέρη συνηθίζονται. Αντίθετα στην Γερμανία δεν είδα ποτέ καυγά σε μπαρ ή στο δρόμο, και ούτε και στην Ελλάδα θυμάμαι ποτέ, αν και μπορεί η μνήμη μου να είναι επιλεκτική. Στο Fat Jack, το local μου πριν κάποια χρόνια, είχε καυγά τουλάχιστον μια φορά το μήνα. Συνήθως ήταν προς το τέλος της βραδιάς όταν όλοι είχαν πιει, και ήταν στιγμιαίος, ούτε που προλάβαινες να δεις τι έγινε. Αλλά μετά ο ιδιοκτήτης έκλεινε την μουσική και σταματούσε να σερβίρει για να αδειάσει γρήγορα το μαγαζί και να μην έχει μπλεξίματα. Ήταν λίγο σουρεαλιστικό και ένιωθα κάτι ανάμεσα σε μελαγχολία και απορία. Τη μια στιγμή φωνές, γέλια, τραγούδια, It's raining men hallelujah, Wake me up before you gogo, και ένα κλίμα γενικευμένης ευθυμίας, και την άλλη στιγμή ησυχία, σπασμένα ποτήρια, ματωμένα κεφάλια.

Μετακόμιση

Όταν πριν ένα χρόνο νοίκιαζα το σπίτι ήξερα οτι ήταν προσωρινή λύση. Ήταν ένα παλιό και μικρό διαμέρισμα, από αυτά που συνήθως νοικιάζουν ξένοι για ένα εξάμηνο ή για ένα χρόνο σε τσιμπημένες τιμές. Στις αρχές αυτού του μήνα μετακομίσαμε, περίπου ένα χιλιομέτρο μακριά από εκεί που μέναμε, σε ένα πολύ μεγαλύτερο σπίτι με 20 λίρες μικρότερο ενοίκιο. 'Οταν πρωοέψαχνα σπίτι, είχα δει οτι σ' αυτήν την περιοχή υπάρχουν φθηνά σπίτια, αλλα επειδή δεν ήξερα καθόλου τη γειτονιά, και δεν είχα και χρόνο να το ψάξω, δίστασα. Ένας άλλος λόγος που τώρα δίνουμε τόσο λίγα λεφτά είναι οτι νοικιάσαμε κατευθείαν από την ιδιοκτήτρια, χωρίς μεσίτη.

Οι μετακομίσεις είναι κουραστικό πράγμα, αλλά μετά από τόσες φορές που έχω αλλάξει σπίτι τα τελευταία χρόνια, έχω πάνω κάτω μάθει πως να τις κάνω χωρίς πολύ άγχος και χωρίς να ξοδεύω πολύ ενέργεια. Ένα άλλο πρόβλημα με αυτές τις μετακομίσεις είναι οτι στην αρχή το καινούριο σπίτι, οι τοίχοι, τα έπιπλα, αλλά και η γειτονιά και η στάση του λεωφορείου, δεν σου φαίνονται τόσο οικεία όσο πριν. Αλλά ξέρω οτι είναι απλώς θέμα χρόνου να τα συνηθίσεις.

Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα και λίγο κηπουρική στην αυλή. Μικροαστική δουλιά αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει. Η αλήθεια είναι οτι εκεί που έκοβα το γρασίδι με την μηχανή, για μια στιγμή σκέφτηκα πως έχω γίνει τελείως μικροαστός. Όχι επειδή έκοβα τα χόρτα, η δουλιά ντροπή δεν είναι, αλλά γιατί το γρασίδι του γείτονα μου φαινόταν πολύ πιο πράσινο από το δικό μας. Μετά όμως πρόσεξα οτι έχει κλαδέψει τους θάμνους του φράχτη και έχει περισσότερο ήλιο στην αυλή, οπότε μπορεί το γρασίδι του να είναι αντικειμενικά πιο πράσινο.

Coetzee

Τον Coetzee τον πρωτοάκουσα το 2003 όταν πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας. Από αυτά που είχα διαβάσει τότε στις εφημερίδες, κατάλαβα οτι πρόκειται για πραγματικό διανοούμενο, αλλά παρόλα αυτά δεν αγόρασα κανένα βιβλίο του. Μόλις φέτος διάβασα το Youth και το The life and times of Michael K.

Κάτι παρόμοιο μου είχε συμβεί πιο παλιά με το Και με το φως του λύκου επανέρχονται της Ζυράννας Ζατέλη. Από αυτά που είχα ακούσει για το βιβλίο και την συγγραφέα πίστευα οτι θα άξιζε να το διαβάσω, αλλά λίγο η καχυποψία μου με την ποιητική ακροβασία του τίτλου, λίγο οτι τότε ήμουν και ψιλοαντιδραστικός, τελικά δεν το διάβασα ποτέ.

Και το Youth και το The life and times of Michael K. μου άρεσαν, και μπορεί αργότερα να διαβάσω και άλλα βιβλία του Coetzee, αλλά δεν ήταν τα αριστουργήματα που έλπιζα. Ειδικά το τέλος και των δυο βιβλίων ήταν προβληματικό. Στο Youth το τέλος ήταν τόσο αναξιομνημόνευτο, που λίγες μέρες αργότερα αναρωτιόμουν αν πραγματικά το είχα τελειώσει ή είχαν μείνει ακόμη κάποιες σελίδες να διαβάσω. Δεν λέω ότι στο τέλος κάθε βιβλίου πρέπει να συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό, το Ulessys τελειώνει με τον μπερδεμένο εσωτερικό μονόλογο της Molly, και είναι αριστούργημα. Στο The life and times of Michael K. το τέλος μου φάνηκε ακόμα χειρότερο, σχεδόν κακοτεχνία. Σαν να ήθελε ο συγγραφέας να πει κάτι με μια αλληγορία, αλλά καλλιτεχνικά δεν του βγήκε.

Αναρωτιέμαι αν τελικά θα διαβάσω κάποιο βιβλίο της Doris Lessing που κέρδισε το φετινό Νόμπελ. Επειδή έτσι κι αλλιώς δεν με βλέπω να διαβάζω και πολύ σύγχρονη λογοτεχνία, ίσως το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να διαβάζω βραβευμένους συγγραφείς. Από την άλλη, το να τρέχεις κάθε χρόνο να αγοράζεις τα βιβλία του τελευταίου που πήρε ένα βραβείο καταντάει μπανάλ.

Ερωτηματολόγια

Για κάθε δέσμη μαθημάτων, οι φοιτητές συμπληρώνουν ένα ερωτηματολόγιο στο τέλος των παραδόσεων του εξαμήνου και ένα μετά τις εξετάσεις. Λένε τη γνώμη τους για τα μαθήματα και τους διδάσκοντες και κάνουν προτάσεις για βελτιώσεις. Αυτά τα ερωτηματολόγια σου δίνουν μια πολύ καλή ιδέα για την πραγματικότητα μέσα στην τάξη. Το πιο χαρακτηριστικό, που σε κάνει να καταλάβεις πόσο δύσκολη είναι η δουλιά, είναι οι εντελώς διαφορετικές απόψεις που μπορεί να έχει ο ένας φοιτητής από τον άλλο. Ένας θα παραπονεθεί οτι στις παραδόσεις δεν καταλαβαίνει τίποτα και κάποιος άλλος θα πει οτι είναι ντροπή να διδάσκεται τόσο εύκολη ύλη.

Τα ερωτηματολόγια δεν είναι αξιολογηση, γιατί αλλιώς οι φοιτητές θα μας έκαναν οτι ήθελαν. Αλλά η επεξεργασία τους είναι σοβαρή διαδικασία. Ο κάθε διδάσκοσκοντας συμπληρώνει μια τρισέλιδη αναφορά και την στέλνει σ' αυτόν που συντονίζει τη δέσμη. Αυτός γράφει μια αναφορά και την στέλνει σ' αυτόν που συντονίζει τα μαθήματα του έτους, ο οποίος γράφει μια άλλη αναφορά που συζητιέται σε μια συνεδρίαση του τμήματος ειδικά για θέματα διδασκαλίας.

Επειδή τα ερωτηματολόγια είναι ηλεκτρονικά και όλοι μπορούν να τα διαβάσουν, και επειδή πολλοί έτσι κι αλλιώς θα τα διαβάσουν για να γράψουν τις αναφορές, τα αρνητικά σχόλια δημιουργούν άσχημα συναισθήματα. Και οι φοιτητές δεν έχουν αναστολές στο τι γράφουν. Για παράδειγμα, στην ερώτηση τι προτείνουν να αλλάξει σε ένα μάθημα κάποιοι γράφουν ο διδάσκοντας.

Ένας συνάδελφος είχε ένα σχόλιο για τις μπλούζες που φοράει, και το πήρε και στα σοβαρά και στεναχωρέθηκε. Άλλοι στο τμήμα λένε οτι οι φοιτητές πρέπει να γράφουν μόνο για πράγματα σχετικά με τη διδασκαλία, άλλοι πάλι λένε οτι τέτοια ανώνυμα σχόλια είναι πολύ χρήσιμα αν θες να μάθεις που βρίσκεσαι, γιατί ποιος θα σου πει κατά πρόσωπο οτι οι μπλούζες σου είναι σαν πυτζάμες.

Πριν λίγες εβδομάδες, όταν διάβασα τα σχόλια για να γράψω τις αναφορές μου, χάρηκα που γενικά ήταν θετικά. Το σχόλιο που μου έδωσε την μεγαλύτερη χαρά, αν και στην αρχή δεν το πολυπρόσεξα, ήταν ένα που έλεγε οτι ο τρόπος διδασκαλίας μου ήταν relaxed, informal but informative. Αυτό το relaxed ειδικά, το πήρα σαν ένδειξη οτι με βρίσκουν cool σαν άτομο. Για μια στιγμή σκέφτηκα και μήπως κάποιος έκανε πλάκα (που το είδε το relaxed), αλλά δεν νομίζω.